ale co, gdy rzeczywistość przestaje być szara? pojawia się kobieta. jest piękna i urocza. i kocha cię. jak trudny może być wybór między prawdą a imaginacją?

tak trudny, że wolisz umrzeć, niż wybrać.

i podziwiałam go. w końcu to cudowne, mieć rewolwery i zabijać każdego, kto jest zły. ale strzelasz po to, żeby ocalić, nie żeby zniszczyć, nie żeby stracić. a jednak droga rewolwerowca, droga do nieomal mitycznej mrocznej wieży, była usłana trupami. trupami bliskich.

pozwolił chłopcu spaść w przepaść, bo są przecież światy inne niż ten. pozwolił ukochanej spłonąć na stosie. dla większego dobra. dla celu. dla mrocznej wieży.

później podobno się zmienia. czasem się uśmiecha. żartuję. przytula. kocha. kocha?! wszystko co robi, wszystko co mówi, wszystko co czuje – jest tylko sposobem przedostania się do wieży. pokochałam rewolwerowca, ale nigdy mu nie zaufałam.

dociera do mrocznej wieży, wspina się po jej stopniach i nie zastanawia się nad twarzami zmarłych, patrzącymi na niego z ścian każdego piętra. każdego.

ka jest jak wiatr i zbiera krwawe żniwo, kiedy towarzyszy rolandowi, hm? czy tak powinno być? czy tak było? czy ja przypadkiem nie zostałam okłamana? czy nie poznałam za dużo/za mało słów z tej opowieści?

rewolwerowiec wędruje dalej. historia nie ma końca. ka jest jak koło. i ani trochę mi się to nie podoba.

i on znalazł się w tej drugiej rzeczywistości. i spotkał ją. banalnie, jak zawsze, kiedy mowa o miłości.

potem było wiele dróg, piraci, czarownice, źli książęta i mur, którego przekroczenie skończy się zamianą w kamień.

a na samym końcu było zakończenie. szczęśliwe. jak w każdej bajce. pokochał ją, więc lśniła. to robią gwiazdy, lśnią.

banalnie. ciężko złożyć myśli w coś sensownego.

dziś mija kolejny rok. don’t walk in silence. staram się o tym nie myśleć. miał dziwny głos i dużo palił. i na pewno nie słyszał o spinozie.

bóg go nie kusi. bóg chce być taki. bóg chce, żeby baruch był taki.
bóg jest zły. w tym jest jeden wielki krzyk. BÓG NIE JEST ODPOWIEDNIM WYZNACZNIKIEM TEGO, CO WŁAŚCIWIE. i jeszcze STWÓRZMY WŁASNĄ ETYKĘ.

kupuj, trzymaj, miej rodzinę, miej pieniądzę, miej sławę, miej poważanie.
GÓWNO!
NIE bądź nieuczony. NIE bądź gwałtowny.

czasem trzeba naginać rzeczywistość do własnych potrzeb. żeby soczewka nie pękła.

i właśnie czytam komentarze na filmwebie. ‘wreszcie jakiś ambitny film, brakuje takich w polskiej filmografii!’. ‘świetni aktorzy, bardzo naturalni!’. ‘młodzi powinni to zobaczyć!’.
śmieszą mnie ci ludzie. ten film był zrzynaniem z ‘przesłuchania’. istnieje taaaaaaaaaaaaaaaaaaaaka przepaść pomiędzy jandą tam a łukaszewiczem tu.

ambitny film? co rozumiesz przez to określenie? to że opowiada historię, o której nigdy nie słyszałeś i która długo była ukrywana, nie oznacza, że film jest ambitny.

a czy on był bohaterem? to takie subiektywne. myślę, że odegrał ogromną rolę w historii polski. ale w pewnym momencie poddał się. przestał widzieć sens. zabolało mnie jego ‘nie pokonamy ich. idź na studia, znajdź dziewczynę, weź ślub. ich nie pokonamy’. stał na rozdrożu. tam przebiegała granicę pomiędzy bohaterstwem i jego brakiem. to, że walczył na początku, było aktem odwagi. gdyby walczył dalej, mimo sybiru, mimo chorób, mimo braku prywatności, mimo ciągłego czy warto czy warto czy warto czy ich da się w ogóle pokonać czy to ma sens czy ja mogę w ogóle coś zmienić – wtedy byłby bohaterem.
a tak… tak był zwyczajnym kolesiem, który dzięki odwadze czegoś tam dokonał. moje dzieci nie będą o nim pamiętać. nie będę im puszczać tego filmu. poczytam im na dobranoc ciudad trujillo.

nie nie nie. nie polecam.

under the milky way tonight. australia jest dzisiaj na wyciągnięcie dłoni.
dżdżownice i pijawki też.

egzystencjaliści twierdzili, że wolność jest więzieniem egzystencji, że jesteśmy na nią skazani, że nasza wolność kończy się dopiero wraz ze śmiercią (bo po śmierci już nic nie ma). ok, ciągle dokonujemy wyborów, ciągle się tworzymy (=> ciągle się zmieniamy), ALE nasze wybory nigdy nie są tak naprawdę tylko naszymi wyborami, na wszystko ma wpływ pogoda, miejsce, jakiś przypadkowo mijający nas nieznajomy, autobus który wjechał w czyjś dom, wszelkie inne bzdury.

i dalej egzystencjalizm. przemijalność. zawieszenie między przeszłością i przyszłością, przeszłością, którą zmieniamy w myślach i przyszłością, którą zmieniamy w rzeczywistości. ludzka natura nie jest określona, bez przerwy się projektujemy – przez co jesteśmy nicością, ciągłym stawaniem się (kwestia słów, kwestia słów! nicość brzmi jak beszt, ale to tylko słowa, nicość nie ma nic wspólnego z pustąpróżniąnieistnieniem).
poza tym – liczy się tuiteraz. zawieszenie w tuiteraz.
egzystencjalizm wydaje się patetyczny (BLEEE) i zamulający. ale obiecuje intensywność doznań. więc kochajmy go. amen.
(tak, jestem dzisiaj chaotyczna. piątkowy wieczór i tyle)

i pytanie dręczące mnie od wczoraj, totalnie aegzystencjalne – jak to się dzieje, że nie rozmawia się z kimś kilka lat, a potem nagle dzwoni się do tego kogoś i mówi, żeby przyjechał i ten ktoś po prostu przyjeżdża, nawet nie pytając czemu i po co? to zabiło moją wiarę w sprawiedliwość. za zło odpłacać dobrem. nadstawianie drugiego policzka? bzdura. jakaś źle pojęta lojalność. minęły trzy lata, obudź się, przecież już nie istnieję, przecież już jestem kimś innym, przecież kiedy mówiłam ‘przyjedź’, robiłam to tylko z ciekawości, czy po trzech latach można pamiętać jeszcze czyjś kolor oczu, czyjeś linie papilarne.

mam motylki w brzuchu. (?) zagubienie. chaos. miliony słów. posprzątam w pokoju, posprzątam w głowie.
po nałogowym słuchaniu jamesa – największym nieznajomym jesteś ty sam. lubię tego nieznajomego w sobie.

(ok, sens istnieje, uczucia są sensem. tak? tak. jeszcze bardziej chaotycznie)

myślę o tym tak – hej, to fikcja. mamy theatrum mundi, to jak fatum w antyku. makbet nie mógł nic zrobić. los tak chciał. bóg tak chciał. wiedźmy tak chciały. każdy atom wszechświata tak chciał. pan poruszający kukiełkami tak chciał.
ALE JEST JEDNA RÓŻNICA.
w antyku wiedzieli o przeznaczeniu. to było dziwne, niezrozumiałe dla nas tuiteraz, ale. ok, wiedzieli o przeznaczeniu. edypa możemy usprawiedliwiać – walczy z losem, ale musi stać się to, co się staje. każdego można usprawiedliwić. istnieje fatum. fatum rządzi.
makbet nie wiedział, że gra w teatrze świata. makbet usłyszał, że zostanie królem, więc chciał zostać królem JUŻ.
a co, gdyby poczekał? skoro uwierzył, że zostanie królem, mógł równie dobrze nikogo nie zabijać. los się musi wypełnić.
i tu wkracza lady makbet. CZY ONA GO KOCHA?

próbowałam to rozgryźć. męczy mnie właśnie to, w tym tkwi sęk całego utworu.
nie wiemy, co było wcześniej. może rodzice ich zmusili do ślubu. może zaszła w ciążę w jakąś bezgwiezdną noc i nie miała wyboru. może ją zaszantażował. może była brzydka i tylko on ją chciał. może miał dużo pieniędzy. kto ich tam wie.
ale jeśli go kochała…

czemu chciała dla niego władzy? czy naprawdę sądziła, że to go uszczęśliwi?

i zabijają. tych, tamtych, siamtych. trupów stos.
i mam to nazywać ‘zbrodnią z namiętności’. angielskie ‘crime of passion’ znaczy coś zupełnie innego.
zabijają. i co się dzieje?
makbetowi smutno. wyrzuty sumienia itd. ale lady makbet go wyśmiewa (tak, wyśmiewa!). ale. czy naprawdę uważa go za takiego żałosnego i słabego? może ma świadomość, że inaczej nie może mu pomóc. nie może mu powiedzieć ‘słoneczko, jesteś zły, zabiłeś króla, powinieneś ponieść karę’. nie może mu powiedzieć ‘wszystko będzie ok, nie martw się’. tylko szyderstwo może podnieść makbeta na nogi. zmusić go do walki. do udowodnienia, że nie, nie jest słaby, da radę.
lady makbet też smutno. jest jak raskolnikow, obłęd staje się tak wielki, że ponad wszystko chce odkupić swoją winę. czy fakt, że makbet ją kocha/nie kocha ma jakiekolwiek znaczenie? czy gdyby raskolnikowa ktoś głaskał po głowie i tulił przed snem, przestałby fanatycznie myśleć o staruszce? wątpię.

I TIRURIRURIM.
lady makbet umiera. rozumiem ją. raskolnikow wyjeżdża na sybir czy gdzie to tam było, lady makbet umiera. ok.
i makbet słyszy o jej śmierci. czy naprawdę mam uznać to za oznakę pustki emocjonalnej – to powtarzane wciąż ‘powinna była umrzeć nieco później’?
hej. z dwóch stron, jak dla mnie.
powinna była umrzeć nieco później – powinna była umrzeć kiedyś, za sto lat, jak już się razem zestarzeją i będą znać na pamięć każdą zmarszczkę, bliznę, kiedy już padną między nimi wszystkie słowa, kiedy już wszystko się wydarzy.
powinna była umrzeć nieco później – jest królem. oblężenie. powinien coś zrobić. król nie może się poddać, król nie może okazać słabości, to się zbyt szybko udziela, panika ogarnia cały kraj. mogła umrzeć później, później mógłbym popłakać przy jej ciele i jakoś przez to przejść. teraz nie może.
tak, to jest nieczułe. to jest okrutne. gdyby mężczyzna zareagował na moją śmierć w taki sposób, pewnie zabiłabym się drugi raz.
ale. jest królem. król jest bogiem.

i co? i nic, też obłęd, inny, bardziej skomplikowany, bo z pozorami normalności.

zgubił się. wydaje mi się małym chłopcem. wydaje mi się, że zbudował zamek z piasku, w dodatku na piasku. nie usprawiedliwiam, nie oskarżam. to tylko fikcja, to tylko nieznajomy.
to tylko życie.

zgubił się. a kiedy chciał się obudzić, okazało się, że wcale nie śni. przecież to zdarza się codziennie, wszędzie.

jesteśmy tylko więźniami tego, co siedzi nam w głowach.
aż boję się pomyśleć, co ja zrobiłabym na miejscu makbeta.
pewnia zaprosiłbym czarownice na herbatkę.

wierzę, że wszystko może się wydarzyć. może nie mnie, może nie tu, może nie teraz. nie w takich okolicznościach. ale w pewnym miejscu, w pewnym czasie, w pewnej sytacji, może wydarzyć się dosłownie wszystko. czas może zawinąć się niczym ślimak, a bańki mydlane drgać w powietrzu w nieskończoność. to nic niezwykłego, jeżeli przeanalizujesz fizyczno-chemiczny aspekt. to magia, jeżeli pomyślisz – ‘mogło wydarzyć się nieskończenie wiele rzeczy, ale wydarzyło się właśnie to’. to magia.

tak, chyba jestem naiwna. wierzę w wieczność i nieskończoność. śnią mi się pierwiastki z minus trzynastu i naprawdę dziwne partie szachów. lubię alicję i jej krainę czarów. i robię często to, co podobno jest bezcelowe i nieefektywne. to, na co inni machają ręką i mówią ‘po co, dlaczego, nie przebijesz muru głową, możesz pójść wzdłuż muru, poobserwować cegiełki’. rzeczywistość będzie inna, kiedy zburzę mur, prawda?

idziesz z prądem, masz swoje marzenia, czasem jesteś szczęśliwa, czasem nie. czujesz, bo każdy mimo wszystko czuje, to uwarunkowane biologicznie. myślisz. i masz cel. i wierzysz w sens. wierzysz w sens…

nie wierzę w sens. nic nie ma sensu. wszystko nie ma sensu. (bzdurna gramatyka języka polskiego)
bezsensowne? a więc bez znaczenia i prowadzące donikąd?
zawsze gdzieś się dojdzie. wystarczy tylko iść wystarczająco długo. (tak, tak, alicja)
nawet jeśli tylko donikąd. do nikąd.

idziesz z prądem, wiesz, że ziemia kręci się wokół słońca i ani na myśl nie przyjdzie ci podważyć to.

a ja tak nie chcę. z zasady się buntuję. z zasady idę pod prąd. nie dlatego, że zawsze z każdym się nie zgadzam. dlatego, że lubię spojrzeć na wszystko z wielu stron. co, jeśli słońce nie istnieje? co, jeśli jesteśmy wytworami wyobraźni pasikonika?
co, jeśli wleję wodę do kwasu?

nie oceniasz i nie krytykujesz. a ja oceniam bez przerwy i bez przerwy krytykuję. pobudzam do zmian. walę głową w mur z precelków.
moje oceny nigdy nie są dokończone. mogę powiedzieć ‘nie masz racji’, choć równocześnie masz rację i jej nie masz. mogę powiedzieć ‘on jest zły’, ale. nic nie jest białe, nic nie jest czarne, nic nie jest szare. kolory to tylko wrażenia, to coś jak uczucie. wszystko jest przezroczyste. wszystko jest względne.

nie wierzysz w paradoksy, a wierzysz w boga. to jest przecież paradoks.

dalej się uśmiecham.
za 10 lat też będę się uśmiechała. trochę inaczej, ale wciąż.
to jest pewność